maandag 31 mei 2010

EEN ROESTIGE DAG

Dit weekend was er twee dagen lang een tentoonstelling in ons dorp van hoe het vroeger was. Er waren veel oude mensen en oude foto's en we genoten van alle oh's en ah's. Men herkende zichzelf. Het was leuk om de gesprekken te volgen en alle dorpse verhalen van weleer te horen. Ons huis is dat met het trappetje. De foto is in het begin van de vorige eeuw genomen. Het dorpsbeeld is hier sindsdien niet veranderd.
Zondag zijn wij na lang aarzelen, want het was schitterend weer toch in de auto gestapt op weg naar een stadje alwaar een grote brocante zou zijn. In de omschrijving in de krant stond antiek en brocante en dat betekent dat er meer te vinden is dan rommel. Grote rookwolken gaven de route aan. De geuren van verbrand vlees drongen via de airconditioning de ramen binnen. De temperatuur was wel een graad of drie hoger dan op onze hoogvlakte. Veel professionals probeerden hun waar aan de man te brengen. We liepen eerst een grote ronde, waarna Frank wel zin had om wat te drinken. Ik ging alleen op stap en zag een mooi geborduurd linnen laken voor tien euro. Dat wilde ik wel, maar de èchte francaise achter de kraam wilde het mij eerst niet laten ontvouwen. Toen ze uiteindelijk besloot dat wel te doen zag ik roestplekjes aan de binnenkant zitten. Ik zei dat de aankoop niet doorging en zei beweerde bij hoog en bij laag dat roestvlekken er bij negentig graden in de was wel uitgaan. Zij had een echt leuke kraam met vrouwelijke dingen zoals kantjes, mooie oude knopen, bontjes en gespen, prachtige oude doosjes en schilderijtjes. Zij hield vol dat ze een connaisseur was, maar ik hield voet bij stuk. Ze zei: C’est toujours pareil les Anglais.
Roest zag je overal, natuurlijk, of een beetje geholpen. Een stukje verderop hoorde ik een metaalachtig, steeds terugkerend geluid. Het bleek een blonde man te zijn in een wit t-shirt, wat langzaam roestplekken ging vertonen omdat hij een paar gigantische roestige kettingen met oude haken over zijn schouder droeg. Het moest zwaar zijn, want hij pufte en steunde er bij. Een stukje verderop werden een chaise longue en bijpassende stoel in een moderne uitvoering verkocht voor 50 euro. De verkoper trok extra de aandacht omdat hij zijn twee zoontjes grote rode hoeden had opgezet. Ze zaten samen op de stoel strips te lezen. Het ene jongetje speelde harmonica met een roestige veer die uit een oude fauteuil naast hem was gehaald. Er was veel publiek en ik liep behoorlijk door. Vanwege de plotselinge warmte had ik niet zo veel zin om elke kraam langdurig te bekijken.
Ik was al op de terugweg toen mijn oog op een mooi verroest gietijzeren ensemble viel. Het was loodzwaar. Het zou prachtig staan in de nieuwe kamer die ik in gedachten al aan het inrichten was. Het bestaat uit een paar stukken en is een beetje beschadigd. Het middelste gedeelte is veel ouder dan de cirkel, maar het past wel mooi bij elkaar. Na even pingelen kocht ik het voor een klein prijsje. Hè, daar zag ik ook nog een fluwelen bijouteriedoos zag met de inscriptie "Pauline". Zo heet ik niet, maar mijn oude vriendin van 86 wel. Een mooi cadeautje, maar ik was zo zwaar belast dat ik geen handen meer over had om de doos te dragen. De verkoper stopte de doos onder mijn arm en ik liep fier met het enorme gewicht naar ons tafeltje.


vrijdag 28 mei 2010

VOOR ALLEMAAL EEN BLOEMETJE



Hier is een bloemetje voor jullie allemaal. Een Pareltje uit ons Paradijs. Een nieuwe introductie van een heerlijke plek. Voor alle lezers die het geduld hebben gehad te wachten en degene die me misten, bedankt.
We kregen weer veel bezoek en het verzoek om een jurk te maken. Op zolder staat een grote kist met lappen en er zat gelukkig iets bij wat in de smaak viel. Het was zo gemaakt en NoaLisa voelde zich meteen een prinsesje. De tuin heeft veel te lijden gehad van de strenge vorst. Vorig jaar bloeide onze Wisteria zo uitbundig, dat zij misschien haar laatste kracht heeft gegeven. Nu zitten er maar vijf takjes met blaadjes aan en van bloemen geen sprake. Maar de nieuwe scheuten zijn toch hoopvol en wie weet slaat zij een jaar over om daarna weer in haar volle glorie terug te komen.
Onze "grootzoons" waren er ook weer. Zij hebben allebei een reepje tuin afgezet met latjes. Er zijn aardbeien, tomaten en courgetteplantjes gepoot. Ook uien en knoflook. Er tussendoor staan afrikaantjes. Op de latjes hebben ze hun naam geschreven en hun geboortedatum. "Waarom?" vroeg ik. "Voor later" zei Eme. Kiran lijkt te luisteren hoe de plantjes overleggen op wat voor manier ze hun best gaan doen. Het resultaat zie je hieronder.