zondag 28 februari 2010

Le printemps


Le printemps est arrivé! Het is steeds weer een verrassing als we "thuiskomen." De tuin is telkens anders. Toen we de achterdeur openden roken we een zoete, bedwelmende geur. De blauwe regen was vol in bloei. Het leek wel of de struik geluid maakte. Insekten vlogen af en aan.

Met een zucht installeerden we ons op het bankje achter het huis en waren onder de indruk van de bloemenpracht. De tuin onthult steeds meer. In de loop der tijd hebben we veel klimrozen geplant en hortensia's gezet, maar de oude sfeer is gebleven. We willen dat het een  "Franse tuin blijft, die zo goed bij het huis past. De dorpsbewoners zetten in het voorjaar veel bloeiende eenjarige planten op hun terras. Je ziet niet zo veel bloementuinen. Wel  worden groenten gecombineerd met bloemen. Gewoon voor de pluk en ook wel voor combinatieteelt. Wij kunnen bijna elk seizoen  prachtige boeketten maken met takken en bloemen. En mijn droom is een moestuin met oude groenten en vruchten. Dat kost tijd, maar de voorbereidingen zijn al getroffen. Ik heb alles al op papier ingedeeld.


Het huis en de tuin geven ons werkritme aan en  de verdeling van de werkzaamheden. Frank liet zich vroeger nooit in de tuin zien, maar maait rustig het gras en hanteert de kantenmaaier. Daar is hij uren mee bezig. Mijn eerste gang in het voorjaar is de perken schoon maken, en het terras ontdoen van onkruid.
Ooit hebben we ons voorgenomen geen haast te maken en dat lukt aardig. Het Franse "Joie de Vivre" werkt aanstekelijk. Iedereen die  ons paradijsje betreedt wordt door dit gevoel aangestoken.
Mensen komen hier tot rust en het prettige is dat wij gewoon onze gang kunnen blijven gaan. Wij storen ons niet aan gasten die op een ligstoel eindeloos liggen te lezen. Het is juist fijn om te kunnen doen wat wij willen. Dat is de luxe van deze plek. Er is ruimte genoeg voor meer mensen en ieder neemt zijn privacy. Het is natuurlijk wel prettig om samen te eten. Dat spreekt vanzelf.

zaterdag 27 februari 2010

Keuken met Kasteelallure


Ons huis stamt gedeeltelijk uit de zeventiende eeuw. In de negentiende eeuw is er een stuk aangebouwd. In de cave is nog een oud steil stenen trappetje wat vroeger uitkwam in de huidige salon. De cave bestaat uit twee gedeeltes en er ligt nog leem op de vloer. De temperatuur is er constant en het vriest er nooit. Wij hebben er een bescheiden wijnrek staan met wat aardige flesjes, maar aan de hoeveelheid oude flessen die wij opgeruimd hebben te zien, was het eerder een enorme voorraad. De alleroudste flessen hebben we bewaard. Als je in de kelder staat krijg je een "oud" gevoel, maar ook in de ruimte er boven die al vele namen heeft gehad, voel je de sfeer van toen.







De oude keuken is net een kasteelkamer. Er is een gigantische open haard, de vloer heeft oude grijze dallen en er zijn veel originele details. De muren hadden een 3 cm dikke gipslaag met een geel groene kleur. Na een middag bikken heeft een vakman de muur "en pierre" gevoegd. Dat de balken er nog net zo vreselijk en afgebladderd uitzien als toen we het huis kochten, komt door tijdgebrek. Maar het deert ons niet. Wij (be)leven het huis in zijn totaliteit. In deze ruimte was ook het vieze badkamertje. Omdat we de sfeer van ons kasteeltje wilde bewaren hebben we de deur naar de hal verplaatst en een ronde muur gecreëerd met behulp van natgemaakte gipsplaten. Aan het eind van de middag en vooral in de koude periodes komt de oude keuken om een uur of vijf  tot leven. Dan steken we de kaarsen en de haard aan, luisteren naar elkaar of naar klassieke muziek en vieren de dag met een drankje. De ruimte is leeg ingericht met een tafeltje, een oud fornuisje waar je kooltjes uit het vuur  in kunt leggen, een tabouret en een oude slaapbank die we bij de plaatselijke brocanteur vonden. Dat is trouwens een vakman die oude meubels restaureert. Na restauratie zijn de meubels zo prijzig dat je de neiging hebt om verder te kijken, maar als je het laddertje naar de eerste verdieping beklimt gaat er een walhalla open. Dat wil zeggen: "als je van oude spullen houdt." Hier zoeken wij dus naar schatten en restaureren zelf als dat nodig is. Het bankje heeft drie dagen buiten gestaan om de stank van de vloeistof die houtworm bestrijdt te laten vervliegen. Er moet nog steeds veel aan gedaan worden, zoals een stukje fineer aan de voorkant en een passend stofje aan de achterkant, maar dat komt wel.




donderdag 25 februari 2010

Gevoelige ruimtes


Klaar wakker om zes uur in de ochtend wandelde ik door alle ruimtes in het huis. "Bekend, maar nog niet helemaal van ons" dacht ik. Soms voelde de sfeer niet goed. Daarom stortte ik me die dag op de eetkamer. Een van de ruimtes waarover we een dubbel gevoel hebben. We weten wel wat er aan de hand is. Ooit leggen we er oude brede houten delen en er moet eigenlijk gestuct worden. Ik schoof de meubels zoveel mogelijk aan de kant en mengde de kleur toscaans geel met wat wit. Deze kamer is vrij donker omdat we maar één raam hebben. Zij wordt alleen gebruikt in voor en najaar en dan ook nog met een wat groter gezelschap, wanneer het te koud is om buiten te eten. Tot het middaguur werkte ik hard door. Frank kon eindelijk uitslapen. Hij had de vorige dag stapels hout gehakt en met van alles en nog wat gesjouwd. Om drie uur waren de muren geverfd. We verplaatsten de meubels en ik zocht in de dozen naar geschikte elementen. De kamer groeide. Van onze oudste zoon en schoondochter hebben we een schitterend tafeltje gekregen, met leeuwenpootjes. Ik schat het negentiende eeuws. Het is zwart met bronzen details. Natuurlijk struinen wij ook brocantes af en de kunst is om alleen maar te kopen wat je echt nodig hebt. Daar komt niet zo veel van, maar met het idee in ons achterhoofd dat er in Nederland ook nog een huis met volledige inboedel staat houd je je toch in. We zijn gek op van die hoge kasteeldeuren. Je kunt er prachtige kasten van maken. Maar er is wel een probleem, 't is moeilijk om een goede timmerman te vinden. Je hebt wel fantastische boeken waar je veel uit kunt leren. Alleen het èchte vakwerk moet je aan anderen overlaten. Ik denk overigens goed na voordat ik aan een klus begin. Een buurvrouw in Nederland vroeg ooit of ik mediteerde, omdat ik lange tijd naar ons tuinhuis stond te kijken, om een beeld te krijgen hoe het zou worden als ik het zou kleuren. Misschien is werken met je handen ook wel meditatief. In elk geval geeft het rust en een enorme voldoening.

Ingezonden brief: EEN TERUGBLIK


Aan Ineke, Leo, Daniëlle, Elisabeth, Kaatje, Anneke, Noalisa, Elske, Dario, Ria, Melanie, Jetske, Olaf, Frank, Marja, Gérard, Iris, Lolkje,Dorothé, Fennieke, Nicolette, Arianne, Afke, Nely, Cora, Fien, Hermine, Jacques, Otto, Jurgen, Alke, Tanja, Merove, Yana, Jootje, Kiran, Joséphine,Morizette, Eme, Noalisa, Senne, Marianne, Simon, Ria, Alke, Christian en alle anderen


Lieve allemaal. 


Weten jullie nog hoe het allemaal begon? In 2005 trokken wij de stoute schoenen aan en kochten een huis, waar nog heel wat aan moest gebeuren. We waren helemaal verliefd en wisten dat er veel werk verzet moest worden. Vanaf die tijd heb ik foto's gemaakt. Velen van jullie hebben de sfeer al geproefd, maar omdat ik graag de pareltjes in mijn leven wil delen, ben ik twee weken geleden, op 12 februari 2010 gaan schrijven. Vanuit mijn herinnering vertel ik jullie het verhaal van het huis. Het loopt vanaf 2005 tot in de toekomst.Veel leesplezier et a bientôt. Geniet maar van deze bloemen. Lieve groet van Lilian.



woensdag 24 februari 2010

Tegenvaller en stoere vrouwen, stoere mannen


We namen ons voor niet te laat op te staan en alleen 's morgens te klussen. De middag was er voor het verkennen van de omgeving en lekker te lezen. Er kwam een kennis van ons op bezoek die in de buurt ook een tweede huis heeft. Hij had een vervelende mededeling: "volgens mij staat er een staander op instorten in het houthok. Ik heb vorige keer gezien dat jullie nog een paar houten lantaarnpalen in de opslag hebben liggen. Zal ik helpen om een nieuwe stut te maken?" We bekeken alles en constateerden dat we niet tot de zomer konden wachten. Met extra hulp kregen we het voor elkaar. Hij was heel tevreden, maar wij twijfelden of deze maatregel voldoende was. Omdat we al een afspraak hadden met een aannemer die een offerte voor een nieuwe badkamer en toilet zou komen maken spraken we af dat we hem er ook naar zouden laten kijken. Twee dagen later adviseerde hij dat het verstandiger was om alles meteen goed aan te pakken. Het beste was om alle staanders te vernieuwen. De constructie die het dak van de houtopslag droeg, was helemaal aan 't vergaan. De twee schuurtjes die er tegenaan stonden gebouwd waren ook in slechte staat. "Dat had je kunnen zien." was zijn commentaar. Ja inderdaad. Wij hadden het huis globaal door iemand laten bekijken, maar de schuren stonden tot aan de nok toe opgestapeld met troep en daar was geen doorkomen aan. Dus wat denk je dan: "nou dat zien we later wel." Enfin, uiteindelijk kwamen we tot de verstandige beslissing dat alle andere dingen maar even moesten wachten en dat we ons moesten richten op de daken die na een storm zo maar in zouden kunnen storten. We moesten snel beslissen, want en dat moet je waarnemen, de aannemer zou direct kunnen beginnen. We hadden gelukkig wel informatie over hem ingewonnen. Het zou een goede vakman zijn. Na een slapeloze nacht besloten wij dat het maar moest gebeuren. De twee schuurtjes zouden we afbreken en dan konden we één van onze dromen te verwezenlijken: Een groot overdekt terras!

Drie dagen later al stopte tot onze verbazing een enorme vrachtwagen beladen met balken, hout, dakpannen en cement . Met in zijn kielzog  twee stoere vrouwen, de vriendin van de aannemer en haar zusje, plus zijn zwager. Ze zagen er sterk en uitgerust uit en dat bleek ook uit de snelheid waarmee ze aan het werk gingen. Je moet wel even wennen aan zo'n gezelschap. Koffie drinken hoort er niet bij. Water wel. Lunch is heilig en het werd zeer op prijs gesteld toen ik aanbood hen van mijn kookkunsten te laten meegenieten. Ik kook al 46 jaar vegetarisch en tot mijn grote verbazing kookt Daniëlle (de vrouw van de aannemer) ook altijd vegetarisch. Ik heb het geweten. Om kwart over twaalf uiterlijk stopt men met het werk. Een wijntje erbij is heel normaal. Aan het eind van de middag is er dan weer het apératif, ook geserveerd met kleine hapjes uiteraard en blijven hangen tot half acht is ook niet erg. Maar ze waren leuk en kwamen goed  los. We leerden veel en we bewonderden hun vakmanschap.


Het werk vorderde gestaag. Veel dorpsbewoners konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en kwamen regelmatig even kijken. Goedkeurend nipten ze af en toe een glaasje mee. Toen het skelet stond hebben we een ketting gevormd van tien mensen die de pannen doorgaven, plus twee op het dak en binnen de kortste keren was het dak gedekt. Alle troep werd netjes door de vrouwen! afgevoerd. Wij hielpen waar we konden, maar er was maar één baas: "Christian."
In 2007 is de elektriciteit aangelegd zodat we het licht zacht kunnen dimmen. We hebben een oude gootsteen gevonden op een brocante en toen deze, nadat Christian hem per ongeluk had laten vallen, weer onzichtbaar gerepareerd was, geïnstalleerd. Een kraantje komt direct uit de muur en zorgt voor fris water.
Dit terras is één van onze lievelingsplekken en we genieten op elk moment van de dag van haar schoonheid.

dinsdag 23 februari 2010

Entree

Wakker worden, de luiken open gooien en dan genieten vanuit je bed. Het uitzicht maakt je direct blij. Het eerste wat we doen als we opstaan is de kachel aanmaken. Dat is in april nog wel nodig. Maar eerst ga ik altijd even op het terras staan en doe mijn zelf verzonnen zonnegroet. Ik buig me diep voorover, dan strek ik mijn armen naar omhoog en rek me helemaal uit terwijl ik diep inadem. Dan buig ik weer langzaam omlaag en laat mijn armen ontspannen hangen, terwijl ik langzaam uitadem. Na tien herhalingen begin ik de dag met een lach. 't Gekke is, dit doe ik alleen maar hier in Frankrijk.




Na het ontbijt mengde ik een zakje kalkverf met water. Het moest ongeveer anderhalf uur staan, voordat het gebruikt kon worden. We bedekten de vloer van de hal met kranten en ik vond na lang zoeken een van mijn zachte langharige brede kwasten. De hal was wit en ik had besloten om de muren "oud" te maken met appelbloesem roze. Spannende uren volgden. Het werd prachtig, maar de volgende dag kon je pas goed het resultaat beoordelen. Ik was net klaar met opruimen en de spullen terugzetten toen er op de deur geklopt werd. Dat was nog nooit gebeurd. Onze buurman komt altijd achterom, maar nu stond hij officieel aan de voordeur. Zomaar de deur opendoen ging niet zo snel. Ik rende naar de keuken en vond de ouderwetse lange sleutel, deed de knippen van de deur en Gabriël stapte binnen. Hij had een enveloppe in zijn hand met een uitnodiging voor de bruiloft van zijn dochter. We waren vereerd. De bruiloft zou in augustus 2005 plaatsvinden. Hij was niet alleen gekomen. Zijn grote grijze kater was mee naar binnengeglipt.

maandag 22 februari 2010

voorjaar



Na het opruimen van alles wat wij overbodig vonden èn een grote schoonmaak was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan. Werk is een reden waarom we niet altijd in Frankrijk kunnen zijn. Vanaf het moment dat het huis ons eigendom werd leefden we in twee werelden. Ik naaide kanten gordijnen voor alle ramen. Dat zou het huis een eigen gezicht geven. We maakten allerlei plannen. De muren schreeuwden om een opknapbeurt. Omdat het huis van natuursteen is en gevoelig voor vocht, kozen we er voor de binnenmuren met kalkverf te gaan behandelen. Ik vond een adresje op internet waar je dit in poedervorm kon bestellen. Lekker handig, goed te bewaren en ook nog zelf te mengen. Na drie maanden konden we eindelijk voor veertien dagen terug. De auto zat tot aan de nok toe vol. We reden achterom en werden verrast door de vele voorjaarsbloemen. Wilde primula’s, tulpen, narcissen en schitterend bloeiende seringstruiken.Er kwam een weldadige rust over ons. Moe van de reis, maar meteen vol energie deden we alle luiken en ramen open om lekkere frisse lucht door het huis te laten stromen. We verkenden alle ruimtes, installeerden ons op een bankje en genoten in de late zonnestralen van een glaasje wijn. 

zondag 21 februari 2010

Le Monstre








Van de zolder tot de kelder verzamelden we échte troep en sjouwden het naar buiten. Negen vergane boxsprings vonden hun weg naar beneden. Mijn zwager is goud waard. Hij reed dagenlang met zijn bus de twintig kilometer die ons scheidde van de déchetterie. Het huis werd steeds ruimer.Van buren hoorden we dat “Le Monstre” twee dagen later het grofvuil zou ophalen in het dorp. In Nederland is dat een normale vuilniswagen, maar deze zou ernorm zijn met een gigantische breedte. Een monster dat de hele weg beslaat. Het sjouwwerk vorderde gestaag. De gehele breedte van ons perceel stond binnen de kortste keren vol met huisraad - kapotte manden, stoelen, ijzerwaren, verroeste fietsen, vermolmd hout, blikken en vaten vol chemicaliën, jerrycans met landbouwgif en ga zo maar door. Wij lunchten in het zonnetje en hoorden regelmatig auto’s stoppen. Ons keurig georganiseerde afval werd afgestroopt en de (vele) restanten lagen verspreid over straat. Maar niet getreurd, het was nog  steeds beschamend veel. Toen ik de volgende morgen om half zes het geraas van het monster hoorde en ik van achter de vitrage op de voorkamer de in fel oranje geklede gemeentewerkers gadesloeg, had ik graag hun verbaasde gezichtsuitdrukking willen filmen.

zaterdag 20 februari 2010

Koud!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!






Tussen de koop van een huis en de uiteindelijke oplevering kan maanden liggen. Geduld is de boodschap. We maakten plattegronden, een werkplan per kamer en lange lijsten met benodigdheden. Eindelijk konden we het contract tekenen. Samen met familie staken we de grote sleutel in de voordeur. 't Was een half jaar geleden dat we in het huis geweest waren en tot onze verbazing stond het grootste deel van de inboedel er nog, inclusief de inhoud van linnen- en servieskasten. Diezelfde middag arriveerde de verhuiswagen met onze inboedel. Dat werd ruimen. We werkten hard om de spullen te lossen en konden niet wachten tot de verhuizer, die zijn fantastische "Franse verhuisverhalen" kwijt moest, zou vertrekken. De temperatuur zakte tot 16 graden onder nul. Het lukte ons het eten op de cuisinière te bereiden, maar het duurde uren voor de rook opgetrokken was die de grote open haard in "de oude keuken" uitstootte en er een redelijk vuur brandde. Ons eerste diner stond op tafel.  "De mannen zaten lekker met hun rug naar het vuur in warme truien, maar mijn zusje en ik trokken onze winterjassen aan, want het tochtte door alle kieren. Uiteindelijk tolden we, op van de slaap, onze geïmproviseerde bedden in, verwarmd door nieuwe elektrische dekens, die ik in een opwelling gekocht had. Nu begrijp ik waarom mensen vroeger een slaapmuts droegen. Mijn zusje vroeg 's nachts om een extra laken wat ze om haar hoofd wikkelde. Mijn vilten mutsje kreeg die nacht een tweede leven.

vrijdag 19 februari 2010

Wachten

We tekenden het voorlopig koopcontract nog diezelfde middag, tot grote verbazing van Sabine. We mochten de volgende dag maten opnemen en toen drong het pas goed tot ons door dat we op een huis geboden hadden. De verkopers wilden graag verkopen als we hen nog iets tegemoetkwamen. Het uiteindelijke bod werd geaccepteerd en we gebruikten de laatste dag om in de omgeving rond te kijken. Het was mei en heerlijk weer. Het voelde aan of we dertig jaar terug in de tijd stapten. De stilte, weinig verkeer op de weg en de vriendelijkheid van de mensen, we werden steeds enthousiaster.

donderdag 18 februari 2010

Witgoed



Vanaf het eerste moment was het spannend. Als in een droom lieten we ons rondleiden. De eerste ruimte was in gebruik als slaapkamer. Er stond een vermolmd bed in een alkoof met boxspring, beladen met gestikte dekens in allerlei vervaagde kleuren. Een volgende ruimte was een soort "witgoedkeuken" met grote schouw en een antiek aanrecht. De bewoners kregen waarschijnlijk altijd veel bezoek, want er stonden drie grote koelkasten, twee fornuizen en een aftandse wasmachine tegen elkaar gepropt. De kasten puilden uit van weckpotten en talloze flessen plavuizenreiniger, schoonmaakmiddelen en onbestemd gevulde potjes en bakjes. De vloer zag er uit of hij wel een schoonmaakbeurt kon gebruiken. Er was een erg vies badkamertje. 't Maakte ons niet uit. Wij zagen alles door een roze bril. "Men kookt en verwarmt op hout zei Sabine", alsof ze ons in iets te leur kon stellen. Toen we het hele huis twee keer hadden bekeken, zijn we samen de tuin ingelopen terwijl Sabine de luiken sloot. We vielen in elkaars armen. "We tekenen vanmiddag nog" zei mijn echtgenoot en ik was het roerend met hem eens. Terug in het hotel, probeerde ik na eindeloze gesprekken over hoe het zou kunnen worden te slapen. Om twee uur 's nachts was ik nog klaarwakker. Toen dacht ik aan mijn zusje. Als zij niet kan slapen gaat ze in gedachten het supermoderne, saai ingerichte huis van mijn nichtje restylen. Dat helpt, want halverwege het inrichten van de woonruimte valt ze al in slaap. Ik haalde me dus de witgoedruimte voor de geest en nadat deze schoon en leeg was, (wat later ook mijn zwager en echtgenoot daadwerkelijk gelukt is) begon ik in gedachten de muren in de kalkverf te zetten.

maandag 15 februari 2010

Voeten vegen



"Laten we onze voeten maar vegen" zei de Franse makelaar: Sabine. "De eigenaresse heeft alle vloeren geboend gisteren." Wij beklommen verwachtingsvol het bordes en Sabine stak een grote sleutel in een prachtig geornamenteerde deur. Wij betraden een lange gang met links en rechts deuren. Ik durfde niet naar mijn man te kijken. Na vijftien bezichtigingen was ik wat voorzichtig in mijn reacties. Maar ik dacht: "dit is 't", en kreeg 't warm. De lange hal had een lambrisering en kalkmuren. Halverwege slingerde zich een schitterende smeedijzeren trapleuning, met eikenhouten treden naar boven. Op de vloer lagen oude dallen en de deuren die naar de ruimtes voerden waren uitgevoerd met eikenhouten panelen en oude koperen knoppen. Ik slikte, keek opzij en zag een stralende glimlach. Ik fronste mijn wenkbrauwen en maakte een gebaar met mijn hand: "voorzichtig aan". 

Stoute schoenen



Jarenlang vierden we vakantie in Frankrijk en bezochten regelmatig makelaars in diverse departementen. We hoopten een vakantiehuis te vinden wat voor ons betaalbaar was en lieten ons vaak verleiden panden te bezoeken die boven ons budget gingen. Zo raakten we in de ban van historische panden met oude elementen en alles wat we daarna zagen, vonden we maar niets. 't Is wel goed om je uitgebreid te oriënteren, zodat je weet wat je echt wilt en waar. Een vriendin belde me en vroeg me haar te helpen een huis in Normandië te vinden. Haar budget was laag en ik heb lang op het Internet gezeten en heb met veel makelaars gebeld, waarna ik tot de conclusie kwam dat het niet mogelijk was om daar wat te vinden. Maar...op andere plekken in Frankrijk waren nog mogelijkheden genoeg. En na een hilarische "zoekweek"met de meest uiteenlopende panden, uitblinkend in lelijkheid en achterstallig onderhoud bezochten we haar droomhuis. Binnen twee dagen en nadat we het vier keer op allerlei manieren bekeken hadden, deed ze een definitief bod. Een fantastisch huis op een idyllische plek. Ja, daarna hebben wij ook de stoute schoenen aan getrokken en zijn serieus in de regio op zoek gegaan.